ز دل ودیده گرامی تر

دست...

 هم ایا هست؟

اری ز دل و دیده گرامی تر دست.

در فرو بسته ترین دشواری

در گرانبار ترین نومیدی

بارها بر سر خود بانگ زدم :

هیچت ار نیست مخور خون جگر... دست که هست

یستون  را به یاد آر

دستهایت را بسپار به کار

کوه را چون پر کاه از سر راهت بردار

وه... چه  نیروی شگفت انگیزیست  دستهایی که به هم پیوسته است

به یقین هر که به هر جای دراید از پا

دست هایش بسته است...

می خواهمش در این شب تنهایی
با دیدگان گمشده در دیدار
با درد، درد ساکت زیبایی
سرشار از تمامی خود ، سرشار

من گمان می کردم،

دوستی همچون سروی سرسبز،

چار فصلش همه آراستگی است

من چه می دانستم،

دلِ هر کس دل نیست

قلبها ، ز آهن و سنگ

قلب ها ، بی خبر از عاطفه اند

در میان من و تو فاصله هاست

گاه می اندیشم،

می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری

سیلِ سیالِ نگاهِ سبزت،

همه بنیان وجودم را ویرانه کنان می کاود

من به چشمان خیال انگیزت معتادم؛

و در این راه تباه،

عاقبت هستی خود را دادم

می توان ،

از میان فاصله ها را برداشت

دل من با دل تو ،

هر دو بیزار از این فاصله هاست

شیشه پنجره را باران شست

از دل من اما ،

چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

چشم من ، چشمه زاینده اشک ،

گونه ام بستر رود

کاشکی همچو حبابی بر آب

درنگاه تو رها می شدم از بود و نبود...

می توانی تو به من ،

زندگانی بخشی ؛

یا بگیری از من ،

آنچه را می بخشی

                                          (سهراب سپهری)

یکی هست که اگه حتی یه روزم نباشه نبودشو به اندازه ی یه عمر حس میکنی...

یکی هست که اگه یه روزی کمتر از معمول باهات حرف بزنه بدجوری دلت میشکنه!

یکی هست که باید نفس تا نفس باهات باشه وگر نه  ...  !

   چقدر سخته تو چشمای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و به جاش یه زخم همیشگی رو قلبت هدیه داد.. زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت باشی حس کنی هنوزم دوسش داری.

  چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی که یک بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده.

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش چیزی جز سلام نتونی بگی.

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هات رو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوسش داری...

چقدر سخته گل آرزوهات رو تو باغ دیگری ببینی... و هزار بار تو خودت بشکنی...

و اون وقت آروم زیر لب بگی گل من باغچه ی نو مبارک !!!

یادم هست که رنگی را با عروسکم می پرستیدم

                                                   راستی چه شد؟

گویی گلیم های پوسیده ی فراموشی

          بر خانه ی خاطراتم اتاق کرده اند...

گویی آواری از قلبم

      بوی گندیده ی عشق را مشام می رساند!!!

                    و جغد تاریک شب

      هو هو ی ترس را  بر عروسکم  می راند....

                                                                                                            ( شعر از آزاده پرهیزکار)

گواه حرفهایم همین خنده ای است که می بینی!  خدای من!!!! احتمالا کسی دارد پیاز پوست می کند!

چرا چمدانت را زمین می گذاری؟ اصلا فکر نکن که از نرفتنت خوشحال شده ام!

شده ام!؟؟!

راستی! یک چیزی تمام ذهنم را مشغول کرده: چرا هر وقت من احساس می کنم کسی دارد پیاز پوست می کند ، تو می گویی: "دوستت دارم!"...

دلم گرفته زین جا هوای موندن ندارم....

امروز تولدمه ! اما به قول ممزی خودم چون همه چی هفتگی شده

تولدمنم به نام " هفته ی ارزو" اعلام می شود!!!

از همه ی دوستان تقاضا میشود هرچی تبریک و هدیه دارند در این ۱ هفته

لطف کنن! (از ۱۵ مرداد قرعه کشی شروع میشود)